المقصرین فی حقکم زاهق( زیارت جامعه کبیره)

   در زیارت جامعه کبیره خطاب به اهلبیت علهم السلام می گوییم: کسانی که نسبت به حق شما اهلبیت ( ع ) کوتاهی داشته باشند باطل و نابود هستند.

حق اهلبیت علیهم السلام چیست؟ آیاحق اهلبیت این است که تنها به زنده نگهداشتن شعایر الهی اکتفا شود؛ درمناسبتها مجالس با شکوه گرفته شود؟

در ایام شهادت هریک از حضرات معصومین علیهم السلام به بهترین نحو عزاداری باشکوه برگزار شود و اگر کسی این کارها را انجام نداد مقصرین در حق اهلبیت باشند و درنتیجه زاهق و باطل باشند.

    به نظر می رسد که چنین نباشد؛ کارهای فوق به جای خود بسیار نیکواست و لازم واجب است اما نمی شود گفت که حق اهلبیت تنها در آن ها خلاصه می شود. بلکه حق اهلبیت علیهم السلام فراتر از کارهای فوق است و آن اقدام عملی، اجرای احکام خدا و پیاده کردن منویات ایشان در جامعه است؛ همان کاری که امام خمینی(ره) انجام داد و ملت ایران را از ظلمات به سوی نور حرکت داد و علیه ظلم و فساد قیام کرد و نگذاشت که احکام خدا تعطیل بماند و در آن زمان هرکسی امام خمینی را همراهی کرد حق اهلبیت (ع) را ادا کرد و هرکسی هم همراهی نکرد در زمره مقصرین در حق ایشان به حساب می آیند.

     حضرت رسول اکرم(ص) مسئله وصایت و جانشینی امیر امومنین علی علیه السلام را پیش از غدیرخم به کرار بیان فرمود شاید بیش از 20 مرتبه آن مسئله را در موقعیت های مختلاف مطرح نمود اما این کافی نبود بلکه باید یک اقدام عملی انجام دهد و گرنه رسالت حضرت انجام نمی گرفت( فان لم تفعل فما بلغت رسالتک) از این رو حضرت در غدیر خم طی یک مراسم باشکوه و در حضور حجاج همه ممالک اسلامی و با تشریفات خاص عملا دست علی(ع) را بلند کرد و او را رسما به عنوان متولی و سرپرست دین بعد از خودش معرفی نمود.

    پس عمل واجرا ملاک است؛ نه شعار. اگر تنها شعارباشد هیچ ابر قدرتی از شرق و غرب مخالفت نخواهد داشت انها مشکلی ندارند که مسلمانان شب و روز به عبادت شان تظاهر کنند بلکه خوف  و ترس آن ها از اجرای احکام الهی است و این اجرای احکام خدا است که با منافع آن ها سازگاری ندارد.

 بنا بر این  شخص فقیه و عالم به احکام خداوند، باید از اجرای احکام خداوند دفاع کند نه اینکه تنها از شعایر دفاع نماید.

     غضب و خطبه های حضرت فاطمه(س) یقینا به خاطر از دست دادن فدک یا غصب خلافت امیر المومنین علی (ع) و یا آن همه اهانت ها نبود بلکه  چون  امت، از رسول خدا و از سنت ایشان فاصله گرفته بودند، صدیقه طاهره (س) نا راحت و غضبناک بود ومی دید که چگونه  نتیجه زحمت های پدر بزرگوارش از بین می رود از این رو شب و روز گریه می کرد به گونه ای که اهالی مدینه از گریه های طولانی صدیقه طاهره (س) متاذی می شدند.

   اگر امام علی و دیگر امامان علیهم السلام به شهادت رسیدند به همین خاطر بودند مخصوصا امام حسین علیه السلام که حرکت ایشان از مدینه به مکه و از آنجا به کوفه و کربلا به جهت اجرای احکام الهی بودند و فرمودند که من به جهت احقاق حق و احیای سنت رسول خدا (ص) قیام کردم نه برای شعائریت اسلام.

 

      برابر آیه مودت؛ قل لا اسئلکم علیه اجرا الا المودة فی القربی  محبت اهلبیت (ع) واجب است . اما این محبت یقینا تنها به شعار وبیان حاصل نمی شود بلکه باید عمل در کار باشد چنانکه رضایت خدا، رضایت رسول خدا(ص)، رضایت ائمه طاهرین (ع) و رضایت پدر ومادر به صرف حرف وبیان و شعار تامین نمی شود بلکه عمل به دستورات خداوند است که این رضایت را به دست می آورد؛ پدر و مادر وقتی می بیند فرزندش عملا در جاده شریعت و سنت رسول خدا و اهلبیت علیهم السلام قرار دارند قلبا از او راضی هست.